|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Mieczysław Kosz - Reminiscence (1971) |
| Front Cover | Album Info | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Musicians | |||||||
|
| Track list | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| Notes |
| gazeta.pl Adam Domagała 27-10-2004: Polskie Nagrania wznowiły właśnie jedną z najpiękniejszych płyt w historii polskiej muzyki improwizowanej "Reminiscence" Mieczysława Kosza. Gdyby żył, z pewnością byłby jednym z największych jazzowych pianistów świata. Zostawił tylko jedną autorską płytę i legendę skrzywdzonego przez los geniusza. Płyta numer 25 w serii Polish Jazz, ukazała się w 1971 r. Teraz Polskie Nagrania wydały reedecję tego albumu w oryginalnej szacie graficznej i z dźwiękiem przepuszczonym przez nowoczesne maszyny. Jej autor miał zaledwie 29 lat, gdy w 1973 r. wyskoczył z okna na trzecim piętrze warszawskiej czynszówki. - Tylko smutek jest piękny - mawiał Kosz, a słowa te stały się tytułem jego monografii napisanej przez Krzysztofa Karpińskiego, wydanej przed laty w Kaliszu, a dziś praktycznie nieosiągalnej. Urodził się w 1944 r. w Antoniówce k. Tomaszowa Lubelskiego. Od urodzenia chorował na jaskrę i w wieku 12 lat całkowicie stracił wzrok. Miał szczęście w nieszczęściu - w przedszkolu dla niewidomych dzieci w podwarszawskich Laskach odkryto jego talent muzyczny i zadbano o to, by się nie zmarnował. Zaledwie ośmioletni chłopiec trafił do Krakowa, do nowo powstałej szkoły muzycznej dla niewidomych. W szkole uczył się głównie klasyki (fascynował się Bachem), zainteresował się też muzyką rozrywkową i jazzem. Na egzaminie końcowym szkoły podstawowej 15-latek zagrał tradycyjny program obowiązkowy złożony z kompozycji Bacha i Mozarta oraz słynną kołysankę "Summertime" George'a Gershwina. W szkole średniej dla zarobku grywał na pianinie w krakowskich kawiarniach, a z czasem i w klubach. W 1967 r. przeprowadził się do Warszawy. Dorabiał w kawiarniach. Zaproponowano mu pierwsze nagrania radiowe, a jesienią - udział w Jazz Jamboree. Kosz wystąpił w ramach koncertu "Nowe twarze w polskim jazzie". Recenzje były znakomite. Od tego czasu występował nieustannie - w salach koncertowych, na festiwalach w Polsce i za granicą (w tym w Montreux - obok tria Billa Evansa, pianisty, z którym bywał najczęściej porównywany), w klubach. Za życia Kosza ukazały się zaledwie trzy płyty z jego muzyką: składanka "New Faces in Polish Jazz", album Marianny Wróblewskiej, której Kosz akompaniuje w kilku piosenkach, i wznowiony właśnie album "Reminiscence", jedyna w pełni autorska płyta, którą Kosz nagrał w 1971 r. w Filharmonii Narodowej z basistą Bronisławem Suchankiem i Januszem Stefańskim na perkusji. "Reminiscence", czyli "Wspomnienie", zawiera siedem kompozycji, w tym tylko dwie samego Kosza. Reszta to parafrazy ("Tańców połowieckich" Borodina, preludium c-moll Chopina, "Marzenia miłosnego" Liszta i "Yesterday" Beatlesów) i jedna kompozycja basisty Bronisława Suchanka. To muzyka wirtuozerska, ulotna, liryczna w nastroju, często wylewająca się poza ramy rytmu. Wyraziste melodie zdarza się Koszowi skrywać pod niemalże harfowymi pasażami, jakby zależało mu na tym, by ich uroda nie była zbyt oczywista, by nie była zbyt łatwo uchwytne. We własnych utworach pianista wyjściowe melodię i harmonię traktuje ze swobodą większą niż w przypadku opracowań cudzych tematów. Choć jest to free trzymane na smyczy, podporządkowane przejrzystej narracji. - Muzyka Kosza to czekanie na piękno - powiedział kiedyś Tomasz Stańko. Roman Kowal, autor książki "Polski jazz", rozdział o Koszu zatytułował jeszcze bardziej poetycko: "Przerwany lot Ikara". Autor: broy data, 1 Paź 2004 *muzyka: Dobrze, że pojawiają się kolejne tytuły z serii Polish Jazz: w kolejnym 'rzucie' dostaliśmy dwa kamienie milowe polskiego jazzu (Winobranie Namysłowskiego i Music For K Stańki). Wydawało mi się, że co nieco wiem na temat polskiego jazzu, a ta płytka wprowadziła mnie w zakłopotanie: bo jak wytłumaczyć fakt, że tak wspaniała muzyka, nagrana w 1971. roku, nie została do tej pory wydana na CD? Jak wiele jeszcze takich perełek nie pojawiło się na rynku, któremu niektórzy wróźą szybki zmierzch i zastąpienie "starych" płyt CD nowymi formatami? Osobiście uważam, że nieznajomość tego nagrania bardzo zubaża wiedzę każdego fana na temat polskiego jazzu, do czego się niniejszym przyznaję. Muzyka jest na pozór nieodkrywcza przy pierwszym słuchaniu: własne interpretacje klasyków, Yesterday Wielkiej Czwórki, poszukujące na owe czasy free-jazzowe kompozycje lidera, progresywna wtedy gra sekcji....Ale czy aby na pewno? Śledząc nieszczęśliwy życiorys muzyka - samouka z podlubelskiej wsi, ociemniałego, z tragicznym - do dziś niewyjaśnionym - finałem (Kosz wypadł lub sam wyskoczył przez okno - nie wiadomo); zacząłem wchodzić w te nagrania głębiej z każdym kolejnym słuchaniem. Otóż są to nagrania jak najbardziej nowatorskie! Bo chwaląc ECMowski debiut Jarretta znakomitym do dziś Facing You, zawstydzamy to nagranie otwartą grą Kosza; tak samo, jak chwaląc dużo późniejsze, współczesne nagrania "szopenowskie" Olejniczaka, Jagodzińskiego i Herdzina zapominamy o znakomitych 'interpretacjach' właśnie Kosza sprzed ponad 30-tu lat! Słowem jest to płyta bardzo dobra, potrzebna i konieczna do przesłuchania dla wszystkich zainteresowanych polskim jazzem. Zakup konieczny. Muzyka i nagranie ponadczasowe! *dźwięk: Kolejny dobry remaster z materiału historycznego dowodzi, że ponad 30-ci lat temu w szarym jak niegdyś papier toaletowy PRL-u potrafiono wcale nieźle nagrywać płyty. Nagrania dokonano, jak wielu innych płyt z tamtych lat, w sali FN - dlatego nagrania te brzmią naturalnie, z dobrym pogłosem, a brzmienie fortepianiu jest klarowne i pełne. A muzyka broni się sama nawet po ponad 30-stu latach! Fenomen! |